به گزارش حیات به نقل از تسنیم، یک روز در خانه مرحوم فریدون شهبازیان بودیم، در محضر استاد حسین شهبازیان، پدر ایشان؛ همان آهنگسازی که برای خاطره پروانه و دیگران آثار بسیاری ساخته بود و بعضی از آهنگ‌هایی که برای خاطره پروانه ساخته بود بسیار مشهور شده بودند.
 روز جمعه بود. شیوا، دختر فریدون، داشت کارتون تماشا می‌کرد. استاد حسین شهبازیان مرتب کنترل تلویزیون را می‌گرفت و کانال را عوض می‌کرد تا ببیند خطبه‌های نماز جمعه تمام شده یا نه؛ دوباره برمی‌گشت به کارتون تا بالاخره خطبه‌ها تمام شد و آقا برای اقامه نماز وارد جایگاه شدند. کودک اعتراض کرد که «کارتون!» اما استاد تلویزیون را روی نماز نگه داشت.
 آقا شروع کردند به نماز خواندن. استاد حسین شهبازیان ناگهان گفت: «به‌به!» و شروع کرد یکی‌یکی گوشه‌هایی را که از قرائت آقا می‌شنید نام بردن. می‌گفت این آقا هم دارد برای اهل نماز نماز می‌خواند و هم برای اهل هنر هنرنمایی می‌کند!
 نماز که تمام شد، به استاد گفتم: «خب استاد، چنین شاهی خوب است؟ چنین فرمانروایی خوب است یا محمدرضا پهلوی؟»
 گفت: «بابا ولم کن! اگر پنجاه تا که نه، ده تای دیگر مثل این بود، من خودم را برایشان هلاک می‌کردم. حیف که یکی است.»

و واقعاً همین یگانه‌بودن و یکی‌بودنش، حقاً و انصافاً درست است.

انتهای پیام//